ديروز در پس كوچه ها قدم مي زدم

مردان شهرم همچنان در هوس هاي بي پايانشان در حال غرق شدن بودن

مردان شهرم حتي در شب هم عينك هايي با نماد تاريكي مي زنند تا شايد پرده از راز پنهانشان برداشته نشود

سرم را پايين مي گيرم براي اين همه بي شرمي و به راه خود ادامه مي دهم

اندكي بعد فكري ذهنم را آشفته مي كند

خواستم نجابت را در زنان شهرم ببينم

و اي واي بر من عجب ساده نگاشتم خيالم را

زنان شهر من غرق در سرمه هايشان بودند

زنان شهر من ياري را در آغوش گرفته بودند اما نگاهشان به غريبه ها بود

زنان شهر من .........

نمي دانم براي چه در اين كوچه ها قدم مي زنم

دوستي دارم كه مرا و افكار مرا شيطان مي خواند

آري من شيطاني هستم كه برادران و خواهران شهرم را دوست مي دارم

گلايه كافيست