من مثل همان روزهای سفید، خاکستری ام. گاهی باد می آید و مشتی از اندام مرا به ویرانه ها می بخشد. گاهی باران می آید و صورت خیس و شکسته مرا سرخ تر می کند. گاهی علفی، سنگ ریزه ای و یا چیزی شبیه خشت هم مرا تنها نمی گذارد. تنها کسی که از احوال عجیب من بی خبر مانده است، تویی. می شود دامن تنهایی ات را بالا بزنی و لب هایت را بگذاری روی لب های باران و اندکی از تنهایی مرا بنوشی ؟می شود حضرت بانو؟ می شود که قدری ازاندام مرا به بلخ و مقداری ازمرا به بخارا دود کنی تا بخاری های قندهار بی آتش طالبان نمانند. طالبان هم دچار توهم تنهایی اند . راستی اگر بگویم مرا ببخش، چقدر سمت گیسوانت ابری می شوند؟